Smrt iza zatvorskih rešetaka presuđenog za genocid zločinačkog velikosrpskog novočetničkog generala, a i predratnog bezimenog JNA-potpukovnika, Ratka Mladića sasvim bi bila beznačajna medijski “prikrivena” fusnota, ali i beskrajno sramotna i otrježnjujuća sablazan za svako, iole većinski, civilizirano društvo i državu. Ali, ne i za aktuelnu političku državu Srbiju, što god to bilo.
Uostalom, jedino učenje na sopstvenim, posebno onim bolnim historijskim pogreškama, kako pojedinaca, tako i kolektiviteta bilo kojeg kulturološkog i etničkog obuhvata, omogućava kontinuitet opstojnosti u civilizacijskom krugu moralnih vrijednosti sadašnjeg svijeta oko nas.
Sve drugo je neizbježni put prema dekadentnosti divljaštva rasčovječenja i kulturološkog rasapa svega onog što nas čini ljudima. Čak, ako je to i u okolnostima politikantskih bahanalija u famoznoj izbornoj godini ekstremnog ludila odioznih stranačkih mediokriteta i njihove opscene ljudožderske narcisoidnosti, dozlogrdjelih i Bogu i narodu. Ili to samo tako izgleda.
Zastrašujući bubnjevi javne oficijelne, i svake druge, potpuno histerične podrške ključnom akteru sudski dokazanog zločina genocida u postratnoj Evropi i njegovo otvoreno svetačko etabliranje, još jednog u krvničkom nizu, svesrpskog nacionalnog heroja, teško da ostavljaju imalo prostora za bilo koju vrstu nade racionalnog optimizma. To su, naravno, bubnjevi nekog novog rata u nastajanju, razaranja i ubijanja bez kraja i konca, pod motom “božanske opravdanosti i isplativosti zločina” i njegove konačne svrsishodnosti u konačnici besmisla.
(Kreatori zla završavaju u ćeliji – Ratko Mladić i Radovan Karadžić – Foto: Arhiva)
Čini se da je već i pri kraju isteka kritičnih četrdesetak godina prokletstva “rata u miru” tu oko nas i priprema za eskaliranje nekih novih pogroma, pokolja i oružanih sukoba “zbog ludila-ničega”, patnji, suza i beskrajnih tišina smrti nevinih i uludo žrtvovanih ljudi stravi i užasu.
Četnički “gospodar života i smrti” u Srebrenici je “uspio da se osveti Turcima zbog bune protiv dahija” sasvim svjesnim počinjenjem zločina genocida nad bespomoćnim žrtvama i da se posthumno izdigne u “srpskog sveca-heroja”, time bezvremenski otvarajući vrata pakla beskrajnog rata do istrebljenja, onih trenutno slabijih. Čeka se “činjenično ustanovljenje” o kojima se to radi u aktuelnom ovodunjalučkom međunarodnom političkom kontekstu “epohe USA-predsjedničkog idiotizma”.
Velikosrpska, i više nego živuća, garašaninovska ideja, sada preformulirana u “srpski svet”, pravosudno dokazana kao genocidna, jeste još uvijek prevlađujuća praktično-politička nakana srbijanske zvanične politike i kroz “konačno muslimansko rešenje”. Neki drugi su samo “na čekanju”. Prinudnom. Uostalom, euforija i sveprisutni slogan “general Mladić heroj”, ne ostavlja baš nikakve dileme o tome.
Čuvena Hana Arendt je svojedobno bila frapirana i potpuno zaprepaštena izuzetnom mediokritetskom plitkoumnošću nacističkog mega-zločinca Ajhmana na suđenju. Ogromna monstruznost direktnih organizatora zločina skrivala je njihovu ličnu popriličnu intelektualnu dotupavost, ali i bezuslovno odsustvo kapaciteta humanog razmišljanja, te svijesti i savjesti.
Tako definirana plitkoumna “banalnost zla” upravo je bila okidač za počinjenje gigantskog zla od strane onih koji, u stvari, i nisu ljudi. Oni su monstrumi i čudovišta u ljudskom obliku. Baš kao i “heroj Ratko Mladić”.
Oni koji ga slave i opravdavaju, ko god da je to, nisu ljudi. Oni su samo nakazni mutanti apokalipse zla “na čekanju do novog genocida”. Možda i misle da je to rezervirano “uvijek za neke druge”. Nažalost. (Piše: Derviš ČIČKO, kolumnista)