“Mrtvozornički” osmijeh bezbrižnosti “no sikiriki”, vratio se tamo gdje mu mjesto nije. Nažalost, jeftina jednokratna i tupava propaganda svakodnevice “olako obećane brzine”, valjda nije jasno da je 04.02. tek devedeset uludo potrošenih dana bezdušnog zataškavanja stradanja oholim nemarom Grada naših bespomoćnih 18 sugrađana.
Kao da to nisu bili nečiji roditelji, djedovi, bake ili nene, braća i sestre. Njihova zastrašujuća sudbina nema ime, nema oficijelno sjećanje, nije naučena nikakva lekcija i gotovo da nema vidljivih posljedica po “zdravlje javnog morala” naše Tuzle.
Barem zvanično, ispada da su njihovi životi tek usputni jeftini kolateral “sporednih operativnih banalnosti” vršenja vlasti lokalnih politikantskih personalnih karijerista. Zvanično, kao da se radilo o “paraplanskom uklanjaju pasa lutalica sa ulica Tuzle”. Ubijanjem.
Aktuelno reklamirajući “otvaranje privatnog biznisa za 1KM”, Zijad Lugavić je osmjehujući se prebrzo zaboravio da je hijerarhijski upravo on lično odgovoran za obezvrjeđivanje naših života do razine “uličnog smeća za uklanjanje”. (Piše: Derviš ČIČKO, kolumnista)
————————————
(Stavovi i mišljenja izneseni u ovom tekstu su isključivo autorovi i ne odslikavaju nužno stavove redakcije portala)