O tempora, o mores: Kad je općina bila opština

2
1126
Piše: Mustafa Bato Muharemagić

Sretoh Muju neki dan. Kretao se teško vukući nogu za nogom, oslanjajući se na desnu štaku, i sa lica izboranog sjetom razvuće osmjeh. Mujo je držao tezgu na velikoj pijaci kod stare opštine, prodajući farmerke, teniske… Uopšte, sve što je „okretalo marku“ i tako prehranjivao porodicu, a moja kancelarija bila je na adresi: Barok 1., Tuzla. Što’no kažu prve komšije.

Ispitasmo se, ustvari, više požalismo na junačka nam zdravlja, pa ga upitah kol’ko je štetovo od požara.

„E moj doktore, ne radim ti ja već godinama, a evo krenuo na „kazan“, po gibiru sa plastičnom kanticom…A sjećam se kad si govorio, nekako iza rata, „nema više opštine, sad je općina”, i tako bi…”.

Kao da nesta jedno vrijeme, zaleđeno u pamćenju. Od stare opštine sa katastrom, gruntom, matičarem, kao žilom kucavicom, živjela je stara tuzlanska pijaca, i zanatlije buregdžnica, brica, ćevabdžinica, zlatara Ćeta, Zona krojač, aščinica Suljagić, Ćufta, „Šimka šešir“, „satar” Luca, „Beko trafika“, Avdo fotograf, Zeppelin, ‘dvokata, a i jedan kišobrandžija, Ferid, laka mu zemlja, koji je ima najmanji poslovni prostor, koji sam ikad vidio u životu, cca dva, dva i po kubika, jer se po kvadratu nije moglo ni izmjeriti.

Davno je stara opština preselila u zgradu vojne komande II korpusa. I dok je jedan „opštinski svijet“ odumirao kao siroće, istovremeno se rađao jedan novi – „općinski svijet“.  Tad i ja preseli kancelariju kod opštine, u „ured kod općine“. Neko vrijeme, svijet se orijentisao odgovorom na pitanje: „Jel’ kod stare il’ kod nove opštine?”, kao neko prelazno, utješno rješenje, dajući vremena čovjeku da se mijenja, da ga ne vole iz sažaljenja, kako to Čolić lijepo opjeva stihom:”Ostali su još rijetki koji jure, a nikuda ne žure”.

Salih brico (Mešković), Zona krojač, Iljazović… Prkoseći neonskom svjetlu „općinskih“ gradskih tržnica, Binga… Uperenih u musava stakla jednog vremena, praznih prostora, sa neizbježnim „izdaje se”. Kao kandilji u magli… (Napisao: Mustafa Bato Muharemagić – Foto ilustracije: Miro Petrović)

Download PDF

2 Komentari

  1. Veoma inspirativno kazivanje o malom isječku našeg prošlog vremena, kratka književna naracija, ekspresivna, dokumentarno ukrašena i smirujući melem za duše ljudi obuzete zanosom Tuzlanskog zavičaja i njegovih neprolaznosti ili trenutni refleks perspektivizma u borbi protiv demonizacije neobnovljive i neprocjenjive vrijednosti koja se zove prostor.

Komentiraj

Please enter your comment!
Please enter your name here