San i java: “Usut” nad otvoreim grobom Univerziteta

0
625
Piše: Derviš ČIČKO

Vrlo teško je imalo kritički govoriti o ono malo lokalno-historijski zatočene mladosti kod nas što je još preostalo po socijalno-političkim i institucionalnim razvalinama ove sumorne, destruirane zemlje a ne pasti u grešku generacijski gerijatrijskog nihilističkog pesimizma, usput konstatirajući beznađe, čak i organsku, biološku besperspektivnost njenog bitisanja.

Ponajprije, potrebno je striktno razlučiti procentualnu minornost izgubljene, patološki preambiciozne “kvarno birokratski institucionalizirane” politikantske mladosti, koja je uvijek znakovito gora od svojih politički razvratnih mentora, u odnosu na uvijek dominirajuće generacijsku maticu pozitivno-prirođenog kosmopolitskog i civilizacijskog optimizma. Naravno, podrazumijevajući jasnu ideju o pangenerecijski, suštinski uvijek značajno boljoj mladosti od nas samih, važno je napraviti jasnu distinkciju između svjetova prvih i drugih. I jedni i drugi su posljedice naše višegeneracijski objektivne odgovornosti, bez obzira na pojedinačnu upletenost svakog od nas i personalnu krivnju: stvarnost oko nas je najbolji sudija.

U tom smislu i u kontekstu aktuelnih žalosnih događanja na Tuzlanskom univerzitetu, sasvim je moguće relativno, gotovo po političko-talibanski anahronoj otuđenosti i reakcionarnosti, identificirati većinu vrhuške Unije studenata Univerziteta u Tuzli “USUT” kao generacijsku sramotu i ruglo, nadasve, akademski uzorne glavnine studentske mladosti našeg univerzitetskog Grada. Podržavajući i ponižavajuće ulizivački pristajući uz skute, možda, najgore do sada vladajuće mirnodopske političke garniture ove regije opsjednute čarima jeftinog populističkog nacionalizma, primitivnog seoskog političkog apsolutizma i nezamislivog analfabetskog antiakademizma, oni će zasigurno ostati na krivoj strani lokalne historije sramote u prokuženoj “aleji akademskih gubavaca” i propalih kompleksaških studenata “sijedih kosa”.

Nakon najavljenog frontalnog i otvorenog konačnog političkog devastiranja Tuzlanskog univerziteta od strane Vlade i Skupštine TK, odlučujući startni okidač za taj stampedo je formalno komiranja studentske populacije putem korumpiranog poglavarstva “USUTA”, ustvari, jedinog pravog latentnog zastrašujućeg protivnika institucionalizirane političke vladalačke univerzitetske kuge. Teško se sjetiti bilo kakve slične situacije iz ere modernog masovnog obrazovanja kada su se učenici ili studenti pokazali generacijski dekadentnijim, reakcionarnijim i “glembajevskijim” od svojih nastavnika ili profesora. Od šezdesetosmaškog revolucionarnog poklika “budimo realni, tražimo nemoguće” i studentskih pokreta i demonstracija koje su učinile da “globalni svijet više nikada ne bude isti”, ovih dana u Tuzli smo svjedoci imbecilno-biltenskih proglasa studentskih rukovodstava koji spontano navode na katarzično povraćanje i od kojih se i sam Ždanov okreće u grobu.

Za ovom ozbiljno nagoviještenom propuštenom šansom studenata Tuzlanskog univerziteta da pokažu svoju pravu mladalačku revolucionarnost u razmišljanju i da rezolutno pruže sasvim legitimni otpor jednoj nazadnoj, mračnjačkoj politici, vjerovatno, najgorih od nas, a kamoli od njih, zažalićemo vlo brzo svi. Nas, generacijske krivce, time će možda stići neka vrsta zaslužene kazne jer ćemo vidjeti svoja lica u nakazno iskrivljenom futurističkom ogledalu, dok će naša mladost i “njihove ruke mlade, hej-haj brigade” ostati nad bezdanom moralne bijede nečinjenja i malograđanskog konformizma, preranog, kasno pubertetskog početka i “…ta će im mladost teško pasti”. Posebno kasnije.

Konačno, šta je ta budućnost ako se ova mladost ne može pouzdati i poći makar od “opomene” studentima iz predavne 1968.godine, čak i Miloševićeve apologetkinje poetese Desanke Maksimović: “Draga djeco, zapamtite kakvi ste danas, jer nećete moći takvi biti cijelog života. Danas ste najljepši i najuzvišeniji u svom životu…”
Da li se takav može biti, ili ostati barem privremeno, a ujedno biti cinično i licemjerno nagnut nad otvorenim grobom svog sopstvenog univerziteta u koji ste ga sami gurnuli ? Druge šanse nema. Viva academia, vivant professores! (Piše: Derviš ČIČKO)

Komentiraj

Please enter your comment!
Please enter your name here