San i java: Periferni politički vid

6
604

Bez ozbiljne sumnje da će kod nas opšti trend političke stvarnosti, posebno u Federaciji BiH, nakon oktobarskih opštih izbora odrediti njegovi rezultati u Kantonu Sarajevo i Tuzlanskom kantonu, podrazumijevajući da izborne namještaljke i bezočne organizirane prevare neće dalje eskalirati pretvarajući ovaj čin demokracije u sopstvenu licemjernu farsu. Do sada se više puta, kao i na nedavnim lokalnim izborima, pokazalo da suštinsku izbornu prevagu dominantno određuje nivo stranačke sofisticiranosti u organiziranju izbornih krađa i to, uglavnom, koordinirano sa budućim pretpostavljenim koalicijskim partnerima. A čak i sa pretpostavljenom opozicijom, kao u Tuzli. Na taj način, sama svrha postojanja predstavničke demokracije izrodila se u smiješnu paradu ponosa političkog autokanibalizma i besmislenog zgubidanstva.

Optimistički pretpostavljajući da bi aktuelni “rat svih protiv svih” unekoliko relativno primirio agresivni sveprisutni “izborni inženjering”, tada se može sa relativnom sigurnošću tvrditi da će SDA u Kantonu Sarajevo otići u opoziciju, ne samo zbog očekivanog slabog rezultata, nego ponajviše i zbog dramatično proćerdanog koalicijskog minimalističkog kapaciteta “lojalnosti” u odnosu na gotovo sve prisutne političke aktere. Logično bi bilo da taj prostor dominantno popune formalno samozvane stranke centra, a posebno, lijevo i desno od njega, svrstavajući tu i tzv. socijaldemokrate, što god to bilo. Naravno da ne treba bježati od konstatacije da generalno preovlađuju striktno stranačko-korporativni interesi ulaska u izvršnu vlast i u Kantonu Sarajevo, tako i da njeno formalno formiranje od “građanskih, nenacionalističkih” stranaka samo po sebi ne mora značiti nikakvu dramatičnu promjenu u političkoj praksi.

Ono što potencijalno može promijeniti situaciju u pozitivnom smislu je relativno ozbiljnija pobjeda Naše stranke na građanskoj strani “tasa” izborne vage KS-a teška 7 do 8 mandata, čime bi ova stranka dobila stvarnu priliku da iskaže svoj koalicijski i organizacijski kapacitet koji se ponajbolje, i jedino stvarno, dokazuje preuzimanjem direktne odgovornosti izvršne vlasti. Uostalom, to je i jedina preostala konkretna dilema postojanja čvrstine političke opredijeljenosti i riješenosti da se povuku svi više nego neophodni teški, mučni i nepopulistički potezi na zaustavljanju daljeg devastiranja društvene zajednice. Svi ostali su se, manje-više, već oprobali sistemom “Martin u Zagreb, Martin iz Zagreba”.

Tuzlanski najmnogoljudniji i industrijski najpotentniji kanton je, primarno, svojim postratnim obrazovno-kulturnim, sportskim i ekonomsko-razvojnim provincijaliziranjem ostao na repu svih događanja, dok je u političkoj sferi, kao majci svih zala, SDA-ovska gotovo dvadesetodogodišnja epoha sahranila bilo kakakv politički dignitet cijele šire regije, civilizacijski kolateralno devastirajući i Tuzlu kao svoj formalni centar. Svakako da je “tačka na i” nedoraslosti stavljena potpunim političkim slomom posljednje “građanske vlade” TK iz davne 2010. godine, kada su na pola mandata sramno detronizirani februarskim prosvjedima, autistično ne shvatajući njihovu socijalnu suštinu i propuštajući sjajnu priliku da se pridruže nevjerovatno iskrenoj erupciji optimizma pozitivnih promjena “odozo”, sa ulice. Naprotiv, branili su imaginarnu sarajevsku i tuzlansku vlast koja se tada generalno, u stvari, “valjala ulicama” očajnički tražeći savezničko zrnce političke hrabrosti i mudrosti. I nije ih našla, a pouke nisu izvučene.

Sadašnje izborno oktobarsko praskozorje u TK i, posebno, u Tuzli nudi neuporedivo više dilema, nedoumica, nelogičnosti i neprincipijelnih politikantnih manipulacije u odnosu na sve drugo, a ponajviše melanholičnog pesimizma. Ono u što možemo biti sigurni svakako je činjenica opšteg siromašenja i bijede javnog morala, ali isto tako je jasno da se politički odnosi u društvu nisu nikada, pa neće ni sada, promijeniti nekom samoprizvanom unutrašnjom dijalektikom promjena ili “dolaskom tobe” političara. Uvijek nekim novim kvalitetom koji mora biti izborno legitimiziran: bez toga, sve je uzalud. Ključno tuzlansko šezdesethiljada antiglasačko apstinirajuće čekanje kod kuće da se “ruralni vladajući elementi” dobrovoljno vrate u svoje civilizacijske vukojebine, teško da je neki mogući horizont perspektive i nade.

Konačno, Tuzlaci “moraju” masovno izaći na izbore i glasati za “svoje ljude”, a naše sugrađane, tipičnom francuskom građanskom metodom: 75 postotna izlaznost, uvijek šalje primitivizam desničara i nacionalista na političko “smetljište historije”. Prema Banovićima, Sapni, Teočaku, D. Istoku, Kladnju…I tačka. Piše: (Derviš ČIČKO)

6 Komentari

  1. Uz izostanak anarho-liberala, jedina opcija je Nasa….a kad i zadnji Tuzlak ode u Dojcland postace nebitno ko je dobio izbore, svaka stranka bice “Vasa” 🙂

  2. Tuzlu u političkom Sarajevu najviše izdadoše “punokrvni” Tuzlaci.
    U BiH političkoj zbilji nema naših i njihovih…imaju samo uhljebi bez morala i raja bez para kojoj je očito dobro, jer te i takve uhljupe opetovano bira. Nema tu Tuzlaka i ne-Tuzlaka.

    • Očito da je potrebno promijeniti “definiciju” Tuzlaka. Za sada, sa druge strane Karaule se u pravilu mijenja dres.

      • Molim Vas g. Čičko prenesite molbu čovjeka koji već dva puta glasa za Našu stranku. Obavezno uz Selima Bešlagića da se pojavljuju mladi, a ne stari ljudi, jer je to loša poruka biračima. Smatram da je Selim vođa, ali da mladi ljudi predstavljaju snagu stranke.

Komentiraj

Please enter your comment!
Please enter your name here