San i java: Patriotizam kao zadnje utočište hulja

2
491

Nije pravo, i najmanje je stvarno, političko pitanje formiranja vlasti sa tzv. narodnjačkim, etnonacionalističkim strankama, a ponajmanje se tiče demagoškog uplitanja kvazipatriotizma i odbrane države, navodno, od njihovog selektivnog naleta na njenu, gotovo izmanutu, suverenost i opstojnost. Odavno se, pa više i od dvije dekade, javno ideološko nadmetanje različitih stranački organiziranih takmaca, pretvorilo u kontinuirani dogovorni transstranački otvoreni grabež, pljačku i otimačinu javnih dobara, što budžetskih, što materijalnih od strane čvrsto organiziranih partijskih kleptokracija i njihovih lobističkih bogataških satrapa. Tu je svakako početak i kraj priče o domaćoj politici kao sredstvu za ostvarenje javnog društvenog interesa većine građana BiH.

Kada se kod nas javno u političkom diskursu zepjenjeno govori o koalicijama, većinama, manjinama, principima, ideologijama, etničkom, nacionalnom, lokalnom, regionalnom, imaginarnom kvazigrađanskom ili patriotskom naboju, uvijek su bezdušne šarene laže obećanja ili alternativnih činjenica, zlonamjerno garniranih generalno utemeljenim egzistencijalnim strahovima, gotovo tradicionalno i u pravilu donosile izborne pobjede bez ikakve stvarne lične ili partijske odgovornosti. Posljedično, duboko degenerativni društveni procesi su istim kontinuitetom paralelno prešli u nepodnošljivu regresivnu socijalnu dekadenciju dominirajućeg siromaštva i bijede ogromnog broja stanovništva.
Svakako su monstruozne i, u stvari, realno veleizdajničke sve aktuelne demagoške teze o nacionalnom interesu, ili već kakogod to već bilo izrečeno sarkastičnom verbalnom ekvilibristikom, koaliranja, realno vrlo tanjušne tzv. građanske neformalne grupacije, sa svima onima, pod raznoraznim političkim „akronimima“, koji su direktno proizveli prepoznatljiv svedruštveni rasap. I zasigurno, što je empirijski vrlo jednostavno dokazivo: na taj način se ne može socijalno demoliranje zaustaviti, a kamoli popraviti. Jednostavno, taj domaći društveni stroj, u svojoj strukturalnoj sveukupnosti nezaustavljivog specifičnog entropijskog propadanja, nije moguće zaustaviti bljutavim hinjenim „patriotskim“ krparenjem hiljada anticivilizacijskih političkih rupa uzaludnim zabijanjem vehtih vrbovih klinova. Pjesme te vrste paradigmatskih svirača su zaludne.

Radi se o tome da je cijeli državni organizam, izuzimajući možda Oružane snage, uključujući zakonodavnu, izvršnu, sudsko-tužiteljsku i represivnu vlast sa svojim svemoćnim i zastrašujućim birokratskim stoglavim čudovištem, sva javna preduzeća, fondove, ustanove i agencije, za prethodne dvije dekade prešao de facto „avnojevski“ solidarno-šovinistički u potpuno otuđeno privatno vlasništvo tzv. etnonacionalističkih partijskih elita. U takvoj konstelaciji odnosa ostaju faraonski hiljadugodišnje nepobjedivi i nedodirljivi, kada u svojoj punini, realno svemoćna država, direktno i svim sredstvima brani sasvim partikularne, privatnosopstveničke interese pomafijašenih, uskih društvenih grupa zaogrnutih parapolitičkom legalnošću i prevarantsko-lažnim izbornim legitimitetom. Direktni dokazi su u sferi aksiomatske nepobitnosti gorke svakodnevice naših bijednih besperspektivnih života i gorkog-pregorkog, emocionalno beskrajno tragično bespovratnog vratolomnog bijega svih koji su biološki i ekonomski iole i parcijalno „pokretni“.

Indirektni dokazi tiču se dinamike eksponencijalno strelovitog bogaćenja hrpice od stotinjak domaćih „kontroverznih“ biznismena, kao dijela novokomponirane klase stranačko-političkih oligarhija, koji zvanično gazduju sa cca 11 milijardi KM bankovne „kešovine“, uz, vjerovatno, znatno veću a nedefiniranu vrijednost nekretnina i preduzeća u posjedu. Oni mogu, a to i rade, kriminogeno organizirati i bukvalno kupiti bilo kakve „demokratske“ izbore od „odavno“ pa do vječnosti. Na drugoj strani je najmanje milion onih na ivici bijede i 650 hiljada od njih ispod te granice, pola miliona nezaposlenih, preko 200 hiljada „poluzaposlenih“, više od 300 hiljada penzionera sa 380 KM za nemogući mjesec života, te 35 hiljada nesretnika dnevno „na kazanima javnih kuhinja“ itd. A ima nas, stvarno, samo 2.7 miliona sirotih duša. Za sada.

To je ono što se obećava da će se „popraviti“, ako se patriotski u odbrani države udruži sa onima koji imaju tu istu državu u „malom džepiću“ kao kućnog ljubimca. Jasno je da je jedini put da se oni milom, tj. stvarno poštenim izborima, ili silom razvlaste i država vrati građanima, koji se mogu zvati i narodi i ostali.

U pravom interesu države svih nas, ili će neko nestati: ili država ili svi ostali. Možda i oboje. (Piše: Derviš ČIČKO)

2 Komentari

    • U “bespomoćnosti” postoji beskrajno veliki broj rješenja, to je komparativna prednost te situacije: sve je bolje od toga. Ipak, političari su mnogo bespomoćniji u slučaju racionalnih, masovnijih prosvjeda, ponajbolje, putem izbora, uz, barem elementarno, političko opismenjavanje.

Komentiraj

Please enter your comment!
Please enter your name here