San i java: Da li “Incitata” za senatora?

0
415

Jedino bi (samo)imenovanja rektorom aktuelnog premijera TK Bege Gutića i samozatajnog predsjednika Skupštine TK Senada Alića-Šilje njegovim prorektorom za nastavu i studentska pitanja (bez odgovora, po mogućnosti), sasvim dobrano i efikasno relaksirala opštu konsterniranost u Tuzli kao najjednostavniji i najefikasniji (ne)časni privremeni bijeg iz sadašnje svojevrsne političke luđačke košulje, s obzirom na prisutnu grandioznost ponižavanja i samoponižavanja tuzlanske univerzitetske i ine akademske zajednice. Konsekventno, naravno da bi neka slična zaslužena “odgovorna dužnost” teško mimoišla i Slađana Ilića vječnog zlatoustog političkog mladića i univerzalnog “malog od palube” za sve balans-nacionalne srebroljubačke kalauze “od Kulina bana i dobrijeh dana” pa do “otojč” ustanovljene raspamećenosti. Lova je lova.

Danas, vrlo upitno uopšte postojanje autentične društvene i civilizacijske dgovornosti intelektualaca, ali i dominantno egzistiranje njihove sklonosti zloćudnom moralnom konvertitstvu, isuviše je značajan fenomen po svojoj praktičnosti a nepredvidljivim, avanturističkim i zlokobnim posljedicama, da bi se minimizirao i sveo na dilemu “tumačenja poslovnika” nekog, uglavnom, autističnog i neodgovornog saziva Skupštine (TK). Treba vjerovati i slušati Mirka Kovača i konstatirati da jesu intelektualci, a posebno formalno Bego-kadrovski eksponirana akademska zajednica našeg Univerziteta u Tuzli, “izdala svoje poslanje kritičkog i racionalnog upozoravanja na društvene zablude” i da su bespovratno postali sastavnim dijelom “elite gore od rulje”. Ne može se očekivati bilo kakvo razumijevanje za njihovo svjesno i beskrajno povlađivanje politikantskim lokalnim kriminogenim kamarilama “postajući slugama balkanskih satrapa i slineći na opojni miris moći… Ili šutke čuvajući svoju stražnjicu…”

Pristajući da budu mizernim objektom morbidnih igara moći i kadrovskih premetaljki u kolopletu uništene autonomije univerziteta, profesori, pa i oni formalno rektorskog kapaciteta, Univerziteta u Tuzli, ne ostavljaju na raspolaganju niti jedno racionalno objašnjenje svom intelektualnom suicidu. Ono što svojom šutnjom i činjenjem nude svakako je u sferi monomanijske megalomanije za koju je novovremenski dokazano, uključujući kleptomaniju, piromaniju, nagon za ubijanjem i sl. “da su znaci opšteg duševnog oboljenja” i psihotično razdvojenih ličnosti. Pozivajući se na M.J. najsvežiji je primjer i “dobrućudni alternativac dr Dabić” koji je, navodno, u srbijanskoj krčmi “Luda kuća” svojedobno voajerski uživao u guslarenju o svojim sopstvenim “junačkim pothvatima”. I nije baš za neku konstruktivnu utjehu.

Takođe, u ovom kontekstu, moguće je kolokvijalno posegnuti i za “europskom dilemom, može li literatura otkupiti zločinca ” koju spominje M.Jergović govoreći o kontroverziji književničke genijalnosti norveškog nobelovca Knuta Hamsuna i njegovog privatno-javnog Hitlerovskog apologetstva, čak i nakon njegovog samoubistva 1945. godine u “Vučjoj jazbini”. Doduše, i za naše vrle univerzitetlije, nije zgorega znati da je genijalni Hamsun bio privremeno smješten u “specijalnu ustanovu” i da mu je norveški sud konfiscirao svu pokretnu i nepokretnu imovinu.

Ustvari, po Jergoviću, prokletstvo beskonačnog sjećanja na sramotu Knuta Hamsuna kao kvislinga i, na neki način, nacističkog propagandistu upravo i omogućava njegova neporeciva spisateljska genijalnost i svjetska prepoznatljivost. Na isti način se može pristupiti i potencijalno vrlo sličnoj vrsti sramne “slave” i njenoj disperzibilnosti direktno proporcionalno funkciji obima i nivoa naučno-stručnih postignuća svih potencijalnih članova znakovite udruge pod nazivom “elita gora od rulje”. Posebno rektorskoj i prorektorskoj politikantskoj služinčadi: dobar glas se daleko čuje…

Takođe, u najmanju ruku, mađarski gorostas Bela Hamvaš progovara o bijedi korupcije: “Čovjek koji se prilagođava živi u uvjerenju da je njegova koprupcija spolja nevidljiva. A nasuprot tome stoji činjenica da prva stvar koja se na njemu može zapaziti jeste baš korupcija…U početku je bio izgovor o preživljavanju, kasnije se morao pozivati na porodicu…tako da čovjek ne samo što laže, nego povrh toga mora i da dokaže kako je on u pravu”.

Ipak, ko ima, kao sada “silu broja ruku” u Skupštini TK ili pretorijansku gardu kao rimski car Kaligula može sasvim hladnokrvno i “po zakonu” proglasiti svog najdražeg konja Incitata građaninom Rima, konzulom te u konačnici i senatorom. Šta zna konj šta je senator. Ili obrnuto. (Piše: Derviš ČIČKO)

Komentiraj

Please enter your comment!
Please enter your name here